The Golden Era for Journalism

Ik ben heel blij dat ik nu leef. Laat me dit even uitklaren. Ik ben heel blij dat ik nu leef, want ik studeer journalistiek. Ik ben heel blij dat ik nu leef want ik studeer journalistiek, en dit in "thé golden era for journalism"!

Althans dat zegt Andrew Sullivan, journalist én fervent blogger van het eerste uur. De man schrijft over het bloggen met een passie die je niet voor mogelijk houdt. Je voelt zijn liefde voor het blog-medium van het scherm spatten wanneer je zijn essay hierover leest. "Why I blog": Sullivan's persoonlijke ode aan het bloggen.

Sullivan is een man die weet waar hij mee bezig is. Bloggen is volgens hem een geweldige, nieuwe manier om aan journalistiek te doen, die de bestaande media overtreft. Kranten, nieuwssites, boeken en zelfs columns geven niet de vrijheid die een blog geeft. "Blogging is therefore to writing what extreme sports are to athletics: more free-form, more accident-prone, less formal, more alive. It is, in many ways, writing out loud.", zo stelt Sullivan het zelf. Dat zijn mooie woorden. Vrij, weinig formeel, maar vooral LEVENDIG.
Op dat vlak geef ik de man wel gelijk. Een blog kan zeer levendig zijn. Natuurlijk ligt dit wel volledig in de handen van de blogger zelf. Maar goed, er kan op elk moment van de dag aan geschreven worden, en alles wat je schrijft staat in één, twee, drie online.
Writing out loud, betekent voor mij zoveel als schrijven alsof je een kleine (of grote) gebeurtenis vertelt als een verhaaltje. Dit op een manier waarop je ook iets tegen moeder, vrouw, man, vriend, zus, oma, opa,... zou vertellen. Het gaat het liefst van al om een gesprek op een banaal moment, bv. aan tafel, tussen de soep en de patatten. Casual en vlot, zonder er al te veel over na te denken.
En ik moet eerlijk zijn, wat dat betreft ga ik soms wat de mist in. Niet al te veel nadenken over wat ik schrijf en gewoon neerschrijven waar ik zin in heb, het moet één van de moeilijkste dingen zijn aan dit hele blog-fenomeen.

"Unlike any single piece of print journalism, its borders are extremely porous and its truth inherently "
De poreusheid van zijn grenzen maakt een blog uniek, en maakt de mogelijkheden onuitputtelijk. En die onuitputtelijkheid is nu net de uitdaging. Waarover moet ik schrijven? wat leest mijn lezer graag? Wat interesseert hem of haar? Waarmee trek ik lezers aan? Waarop zullen ze reageren? ...
Het is pas als je deze vragen loslaat, dat je volgens mij die grote vrijheid van het bloggen bereikt. Ik ben nog een blog-groentje. Ik stel me deze vragen wél, en ik denk er nog te hard over na. Het spontane schrijven lukt nog niet altijd 100 procent. Maar beterschap is in zicht. Met elke post groeit het vertrouwen. Wie weet, schrijf ik ooit zelf mijn persoonlijke ode aan het bloggen. Ik denk het niet, maar je weet maar nooit.

Ik hoop in elk geval dat Sullivan gelijk heeft. Ik hoop dat we leven in "The golden Era for Journalism". En ik hoop dat wij er als journalisten in spé met volle teugen van zullen genieten.