Paranormal Activity

Ooit al gehoord van de lowbudgetfilm 'Paranormal Activity'?
Er even vanuitgaande dat je er nog niet van hebt gehoord, wil ik er hier toch iets over 'zeggen'.


15.000 dollar
Paranormal Activity is een film die gefilmd, geregisseerd, geproduceerd, geknipt en geplakt werd door 1 man, Oren Pelli. Hij maakte hiermee zijn debuut in de filmwereld. De film kostte in totaal zo'n 15.000 dollar, peanuts dus. Grappig weetje, 300 dollar van die 15.000 werd gebruikt voor het huren van een politiekostuum voor een scène die later uit de film werd geknipt. De film begon zijn carrière op het internet, waarbij geïnteresseerden konden vragen om hem te spelen in hun dorp. Je kreeg dus een promofilmpje te zien, waarna je de film kon aanvragen in jouw plaatselijke filmzaal. Uiteindelijk werd de film een hit, waardoor ook filmgigant Paramount Pictures hem in de gaten kreeg. Deze roken geld, kochten de film op, en brachten hem uit in de VS. Uiteindelijk kwam hij ook in Europa op het grote scherm en ook de rest van de wereld ging ervoor plat. En het geld dat ze roken, dat kregen ze uiteraard ook.

Gezellig avondje uit
Genoeg zakelijke feiten, nu even ernst. Ik ging nietsvermoedend naar deze film nadat mijn geliefde liefje me had gevraagd voor een gezellig avondje uit. Hij had me gewaarschuwd, de film kon wel eens een beetje 'griezelig' zijn.

Understatement
Dat moet hét understatement van het jaar 2009 geweest zijn. 'Een beetje griezelig'? De film vertelt het verhaal van een koppel, Katie en Micah die net samenwonen in een nieuwgekocht huis. Katie blijkt echter al enkele jaren jammerlijk achtervolgd te worden door een 'boze geest'. Elke nacht plaatsen de twee hun camera in de slaapkamer, en kan je volgen wat er met hen gebeurt. Wat volgt is een hele reeks nachtelijke beelden met onbekende geluiden, fenomenen en andere vreemde events. De hele film lang wordt je letterlijk de stuipen op het lijf gejaagd. De filmmaker maakt gebruik van het 'shot on a camcorder'-concept, waarbij de hele film gefilmd wordt door de personages zelf, met een kleine, onprofessionele camera. Ja, ik hoor het u denken, zoals bij 'The Blair Witch Project' en 'Cloverfield. In elk geval, die films waren niets wanneer het aankomt op 'angstaanjagendheid' als je hen vergelijkt met 'Paranormal Activity'.

Memorabel
Vond ik de film goed? Dat kan ik eerlijk waar niet zeggen. Zal hij me bijblijven? Dat wel. Zeer zeker. Dit was de meest memorabele film van 2009. Met klem zelfs. Dus heb je ook eens zin om bijna in je broek te doen van de schrik? Trek dan vooral naar de bioscoop. Heb je hier geen zin in? Blijf dan vooral gezellig thuis.

Parkeren in Ternat, het is me wat!

(onder het motto: ik zet ook eens een taak op mijn blog :-)


Ternat wil voorgoed afrekenen met parkeerproblemen stationsbuurt

BRUSSEL - De Vlaams-Brabantse gemeente Ternat wil tegemoet komen aan de klachten van inwoners en winkeliers uit de stationsbuurt. Zij klagen al jaren over het tekort aan parkeerplaatsen rond het station. Het gemeentebestuur legt een voorstel op tafel, waarbij de parkeerterreinen zullen verdeeld worden in langparkeerzones en kortparkeerzones.

Ternat kampt al sinds enkele jaren met een parkeerprobleem rond het station. Vooral winkeliers uit de stationsbuurt klagen over het tekort aan parkeerplaatsen voor hun klanten. “Parkeren is hier een dikke ramp! Er is nooit plaats, niet voor ons winkeliers zelf, maar ook niet voor onze klanten!” reageert Kaira Boucetta, uitbaatster van een krantenwinkel aan het station. “Er moet echt dringend verandering komen in deze situatie want zo kan het niet langer!” Ook Kenneth Van Hoesen, eigenaar van een bakkerij op de Stationstraat is duidelijk: “De situatie is onhoudbaar, mijn klanten kunnen zich gewoonweg niet parkeren. Dat komt door alle pendelaars die hun auto aan het station parkeren.” Het probleem ontstaat inderdaad door de inname van het merendeel van de parkeerplaatsen door treinreizigers. Hoewel er aan het station twee duidelijke parkeerterreinen liggen, blijven pendelaars ook de parkeerstrook voor de winkels van de Stationstraat inpalmen. Vooral dat stoot de winkeliers tegen de borst. “De mensen die hier komen staan, zijn ook niet allemaal mensen uit Ternat. Integendeel, er komen heel wat mensen vanuit Aalst. Zij parkeren hun auto in Ternat, en reizen het laatste half uurtje richting Brussel met de trein.”, stelt Van Hoesen.

Het gemeentebestuur erkent het probleem en ging op zoek naar een oplossing. Hieruit ontstond het plan om één kortparkeerzone en drie langparkeerzones af te bakenen. Burgemeester Ronald Parys van de lokale lijst LVB beschrijft het systeem: “Het is bij ons zeker nooit de bedoeling geweest om betalend parkeren in te voeren. De bedoeling is wel om een lokaal reglement op te maken rond het parkeren in zones. Er zullen drie parkeerterreinen worden voorbehouden voor de treinreizigers. Zij kunnen hier dan een volledige dag blijven staan. De strook met plaatsen naast de winkels zal worden vrijgehouden voor kort parkeren. Auto’s kunnen hier dan maximum een uur blijven staan. Dat geeft mensen perfect de tijd om een boodschap te doen. Er zal gewerkt worden met parkeerschijven om dit alles in goede banen te leiden, en de wijkpolitie zal erop toezien dat de parkeertijden gerespecteerd worden.” De burgemeester zei verder nog dat wie zich niet aan deze regelgeving houdt, een boete van zo’n 25 euro riskeert.

De reacties op dit voorstel zijn verdeeld. Kaira Boucetta is tevreden met het initiatief. “Het is in elk geval beter dan niets, ik zal al blij zijn als de klanten hun wagen even kwijt kunnen voor de deur.” Jean Rotselaer daarentegen woont aan het station, maar heeft zijn twijfels bij de tijdsduur die het voorstel de korte parkeerders oplegt: “Ik ga eens graag een pintje drinken op café. Mag ik dan maar een uurtje wegblijven omdat ik anders een boete krijg? Ik weet toch niet of dit zo’n goed systeem is.”
Gemeenteraadslid Rutger Belsack reageert instemmend op deze kritiek. Hij geeft toe dat het idee rond de parkeerzones nog in kinderschoenen staat: “Er moet nog verder worden nagedacht over het aantal beschikbare plaatsen voor de kortparkeerders. Die zullen misschien te beperkt blijken wanneer enkel de strook voor de winkels wordt vrijgehouden. Ook de duur van het parkeren moet verder worden besproken. Een bezoekje aan de kapper of het café duurt al gauw langer dan een uur, en ook deze mensen moeten gebruik kunnen maken van de parkeerplaatsen.”
In 2010 starten renovatiewerken aan het station. Ook van de parkeerzones zal dan werk gemaakt worden. Tot dan zullen winkeliers en inwoners nog even op de tanden moeten bijten.

Witte Kerst?!

Graag wil ik - tussen het lezen over framing en dergelijke door- toch even de tijd nemen om iets aan te klagen. Als ik het goed begrijp is dat één van de dingen waarvoor een blog al eens kan dienen. Bij deze.

Gisteren zag ik in het journaal volgende reportage:

Italiaanse burgemeester wil "Witte Kerst"

De burgemeester van het Italiaanse Coccaglio wil dus een witte Kerst. Letterlijk dan. Ik moet zeggen ik was door deze reportage eventjes 'van mijn melk'. Een mens kan zich afvragen in wat voor tijdperk wij leven na het zien van deze reportage. Ik dacht dat de tijden van zwaar racisme en mensen veroordelen om hun huidskleur toch al enigsinds vervlogen waren. Onbegrijpelijk dat iemand met zulke ideeën dan nog de kans krijgt deze uit te voeren als burgemeester ook. De wonderen zijn de wereld nog niet uit, en de gekken blijkbaar ook niet.
Daarom klaag ik hier heel hard, uit volle borst de 'letterlijke witte Kerst' aan.

Voor mij graag een kleurrijke Kerst dit jaar. En sneeuw mag ook.

Mr."Van Rompie" for president!

Als studente journalistiek kan ik er vandaag toch echt niet om heen. Onze Herman Van Rompuy gaat naar Europa! Sterker nog hij mag zichzelf binnekort de eerste en enige president van Europa noemen. Als je het mij vraagt, een titel om U tegen te zeggen.

Bij een heerlijk diner, in dit geval niet tussen de soep en de patatten, maar tussen de "Medley van wilde paddestoelen met witte truffels" en de "Wilde zeebaars, gegrild met milde kruiden" werd meneer Van Rompuy verkozen tot Mr. Europe himself. En ja, het zat eraan te komen, kranten en nieuwsberichten gonsden al wéken van geruchten over het nakend presidentschap van onze eerste minister. Ik moet toegeven, soms dacht ik al eens dat het weer ging om geruchten uit grootheidswaanzin van ons kleine landje. Je weet wel, die in het genre van: "België wordt getipt als topfavoriet bij het Eurosongfestival!", waarna we nog niet eens de voorrondes doorkomen. Maar goed we zijn er, het is zover, en het is volledig bevestigd.

Zal Van Rompuy deze klus goed klaren? Mijn bescheiden mening zegt van wel. Onze (bijna ex-) premier staat bekend als "meneer consensus". Een man die in tijden van conflict vooral de gemoederen wil bedaren en wil streven naar een constructieve oplossing voor alle partijen. Binnen het takenpakket dat vastligt voor de president van Europa lijkt Van Rompuy, met bovengenoemde kwaliteiten, de geknipte man voor de job. De grootste taak van een Europees president wordt in De Standaard van vandaag immers omschreven als volgt: " President Van Rompuy moet de werkzaamheden van de Europese Raad stimuleren en leiden. Dat betekent dat hij ervoor verantwoordelijk is dat de bijeenkomsten van de Europese regeringsleiders en staatshoofden, zeg maar presidenten en premiers, tot resultaat leiden. Daarvoor zal hij de meningen en opinies van alle lidstaten polsen over een thema dat op de agenda staat. Hij zal compromissen trachten te vinden, waarin alle lidstaten zich kunnen vinden."
En nogmaals, als er iets is wat onze man kan, dan is het wel compromissen sluiten!

Toegegeven, Herman is niet echt een man van veel show en hij ziet er op het eerste zicht misschien niet echt uit als een sterk, krachtig en leidinggevend figuur. En ja, hij houdt van wandelen en van het schrijven van Haiku's. Niet bepaald spannende manieren van tijdverdrijf. Vooral onze Britse vrienden hadden het hier kennelijk nogal moeilijk mee. In het programma: NightWatch werd nogal wat gelachen met Van Rompuy en België in het algemeen. Ik kon hier eerlijk gezegd best wel goed om lachen. Een beetje zelfspot kan nooit kwaad. Maar ze zeggen ook: Wie laatst lacht, best lacht! "Mr. Van Rompie" heeft het gehaald, en wel met glans. Tijd voor de Britten om zijn naam correct te leren uitspreken, en om hem een eerlijke kans te geven.

Go Herman, Go, Go, Go!




Lees verder voor meer info over het takenpakket van president Van Rompuy: De Standaard - Wat moet/mag Van Rompuy nu precies doen?

Where have the icons gone?

Ik ben een muziekliefhebber. Ik ben geen echte muziekkenner, maar ik ben een muziekliefhebber.
Nu, als niet muziekkennend muziekliefhebber maak ik me zorgen.
Ik vraag me nu al een tijdje iets af: zijn er nog grote iconen in de muziek? Waar zijn de echte helden, die geschiedenis schrijven met hun muziek?
Vooral de dood van dé king of pop, Michael Jackson, heeft me doen inzien dat er zo stilaan een einde is gekomen aan het tijdperk van de muziekgiganten.

De echte grote namen van weleer trappelen soms nog wat na, met hier en daar een muzikale uitspatting, of erger nog, zijn al dood:

Elvis Presley, The Beatles, The Rolling Stones, Bob Dylan, Jimi Hendrickx, Tina Turner, Michael Jackson, Nirvana, Queen, Johnny Cash, Frank Sinatra, Bob Marley,...

Dàt waren of zijn nog eens muzikanten!Elk genre had zo zijn helden. Als we er nu even over nadenken, wie hebben we dan nu?
Justin Timberlake? The Spice Girls? Lady Ga Ga? Fifty Cent? Britney Spears? Christina Aguilera? J.LO? ...
Niet bepaald muziekiconen te noemen... Leuke muziek om eens op uit de bol te gaan, dat wel, maar veel verder dan dat gaat het wat mij betreft niet echt. En eerlijk gezegd zijn dit volgens mij ook geen namen die de eeuwigheid zullen ingaan.

Pas op, ik wil wel even duidelijk stellen dat het niet zo is dat er absoluut geen goede, recente muziek meer bestaat. Zoals gezegd ben ik daarvoor niet genoeg een muziek-kenner. Maar één ding is zeker. Dat bovenste rijtje met namen, hén ken ik wel... ik ken mijn helden.

Crisis in de gevangenis

Sommigen onder jullie weten het al, anderen nog niet, maar ik heb een enorm grote interesse in gevangenissen. Wanneer ik spreek van een interesse, bedoel ik ook een interesse en geen voorliefde. Ik heb vier maanden stage gelopen in de hulpgevangenis van Leuven, en heb daar heel wat gezien en meegemaakt. Mijn brede ideeën en meningen hierover wil ik u besparen, dat zou ons wat te ver leiden. Maar ik zou toch graag even willen ingaan op de recente gebeurtenissen in de gevangenis van Leuven-Centraal.

De steekpartij van vorige week in de Leuvense gevangenis heeft duidelijke wondes achtergelaten. Letterlijk: 2 cipiers en 2 gevangenen met steekwonden in het ziekenhuis, één dood door een kogel. Figuurlijk: de cipiers van Leuven-Centraal blijven staken tot donderdag, die van Ittre sowieso tot 11 november, mogelijks nog langer. Justitie ligt (nog maar eens) onder vuur.

Ik kan het de werknemers van gevangenissen in België niet kwalijk nemen. Er is dringend nood aan verandering. Wanneer je tekent voor een job in de gevangenis, teken je niet voor onveiligheid, een grote kans op fysiek geweld of een ticket rechtstreeks naar de dienst spoedgevallen.

Er is volgens mij in de eerste plaats een groot tekort aan penitentiaire beambten (PB's). Het aantal gedetineerden stijgt, terwijl het aantal cipiers hetzelfde blijft. Op elk verdiep in de gevangenis waar ik werkte, waren zo'n 24 cellen. In elke cel zitten meestal 2 gedetineerden. Dat zijn in totaal zo'n 48 gedetineerden per verdiep. Hiervoor wordt één cipier verantwoordelijk gesteld. Eén cipier voor 48 gedetineerden. Normaal gezien is dit goed te doen, zeker met een gesloten deuren systeem. Wanneer agressie optreedt is dit echter te weinig. Collega's doen alles om zo snel mogelijk hulp te bieden, maar jammer genoeg zijn ze soms niet snel genoeg. Agressie in de gevangenis bestaat trouwens niet alleen tegenover de werknemers. Ook gedetineerden zelf worden hiermee (veel vaker zelfs) geconfronteerd. Geweld tussen gedetineerden onderling is ook een groot onderdeel van het agressieprobleem.

Cipiers dragen geen wapens. Volgens velen is dit een grove fout.

Persoonlijk vind ik dit een moeilijk onderwerp. Ik geloof dat wapens vooral zouden bijdragen tot een groter gevoel van veiligheid bij de cipiers zelf. Wat ik nog geloof, is dat als cipiers over wapens beschikken, ze hier gebruik van zullen maken. Permanent wapens dragen is geen oplossing. Als je een wapen draagt, zal je snel geneigd zijn ernaar te grijpen. Volgens mij zal dit enkel leiden tot meer en zwaardere incidenten.

Er is nood aan verandering in de praktijk. Het voorval in Leuven-centraal is volgens de cipiers de spreekwoordelijke druppel die justitie nodig heeft om tot actie over te gaan. Jammer genoeg is dit niet zomaar een probleem dat je gemakkelijk oplost. Het probleem van agressie in de gevangenis hangt samen met de grote problematieken rond overbevolking, behandeling in de gevangenis, bendevorming, het nog steeds te kleine budget voor justitie, ...

Hopelijk is onze minister van Justitie creatief genoeg om een oplossing te vinden voor het probleem die echt werkt, en die ook de cipiers zelf geruststelt. Ik ben er niet echt van overtuigd dat dit zomaar zal lukken zonder ook af te rekenen met die grote hete hangijzers die ik hierboven aangaf.

Justitie is én blijft nog wel even één van de zorgenkindjes van ons land.

The Golden Era for Journalism

Ik ben heel blij dat ik nu leef. Laat me dit even uitklaren. Ik ben heel blij dat ik nu leef, want ik studeer journalistiek. Ik ben heel blij dat ik nu leef want ik studeer journalistiek, en dit in "thé golden era for journalism"!

Althans dat zegt Andrew Sullivan, journalist én fervent blogger van het eerste uur. De man schrijft over het bloggen met een passie die je niet voor mogelijk houdt. Je voelt zijn liefde voor het blog-medium van het scherm spatten wanneer je zijn essay hierover leest. "Why I blog": Sullivan's persoonlijke ode aan het bloggen.

Sullivan is een man die weet waar hij mee bezig is. Bloggen is volgens hem een geweldige, nieuwe manier om aan journalistiek te doen, die de bestaande media overtreft. Kranten, nieuwssites, boeken en zelfs columns geven niet de vrijheid die een blog geeft. "Blogging is therefore to writing what extreme sports are to athletics: more free-form, more accident-prone, less formal, more alive. It is, in many ways, writing out loud.", zo stelt Sullivan het zelf. Dat zijn mooie woorden. Vrij, weinig formeel, maar vooral LEVENDIG.
Op dat vlak geef ik de man wel gelijk. Een blog kan zeer levendig zijn. Natuurlijk ligt dit wel volledig in de handen van de blogger zelf. Maar goed, er kan op elk moment van de dag aan geschreven worden, en alles wat je schrijft staat in één, twee, drie online.
Writing out loud, betekent voor mij zoveel als schrijven alsof je een kleine (of grote) gebeurtenis vertelt als een verhaaltje. Dit op een manier waarop je ook iets tegen moeder, vrouw, man, vriend, zus, oma, opa,... zou vertellen. Het gaat het liefst van al om een gesprek op een banaal moment, bv. aan tafel, tussen de soep en de patatten. Casual en vlot, zonder er al te veel over na te denken.
En ik moet eerlijk zijn, wat dat betreft ga ik soms wat de mist in. Niet al te veel nadenken over wat ik schrijf en gewoon neerschrijven waar ik zin in heb, het moet één van de moeilijkste dingen zijn aan dit hele blog-fenomeen.

"Unlike any single piece of print journalism, its borders are extremely porous and its truth inherently "
De poreusheid van zijn grenzen maakt een blog uniek, en maakt de mogelijkheden onuitputtelijk. En die onuitputtelijkheid is nu net de uitdaging. Waarover moet ik schrijven? wat leest mijn lezer graag? Wat interesseert hem of haar? Waarmee trek ik lezers aan? Waarop zullen ze reageren? ...
Het is pas als je deze vragen loslaat, dat je volgens mij die grote vrijheid van het bloggen bereikt. Ik ben nog een blog-groentje. Ik stel me deze vragen wél, en ik denk er nog te hard over na. Het spontane schrijven lukt nog niet altijd 100 procent. Maar beterschap is in zicht. Met elke post groeit het vertrouwen. Wie weet, schrijf ik ooit zelf mijn persoonlijke ode aan het bloggen. Ik denk het niet, maar je weet maar nooit.

Ik hoop in elk geval dat Sullivan gelijk heeft. Ik hoop dat we leven in "The golden Era for Journalism". En ik hoop dat wij er als journalisten in spé met volle teugen van zullen genieten.